ಸಡನ್ನಾಗಿ ಸಾಯದೆ ಇದ್ರೆ…?

ಪ್ರಜಾವಾಣಿ
13 Sep, 2016

13873232_10201958919890784_2216442879525978858_nನಾವು ಹುಟ್ಟಿದಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಸಾವು ಸಹ ಹುಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಈ ಕಡೆಯಿಂದ ಪ್ರಯಾಣ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ, ಸಾವು ಎದುರು ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ‘ಹಾಯ್’ ಅಂದಾಗ ಬದುಕಿಗೆ ಬಾಯ್ ಬಾಯ್.

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಘಳಿಗೆಯನ್ನು ಅಸ್ವಾದಿಸಬೇಕು. ಈ ಕ್ಷಣವನ್ನು, ಈ ನಿಮಿಷವನ್ನು ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ‘ಸಡನ್ನಾಗಿ ಸತ್ತೋದ್ರೆ’ ನಾಟಕದ ಆಶಯ.
ಅದರ ಜೊತೆಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಜಾಗತೀಕರಣದ ದಾಳಿ ಹೇಗೆ ಹದಿವಯಸ್ಸಿನವರನ್ನು ದ್ವೀಪವಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನೂ ಹೇಳಲು ನಾಟಕ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಾಸ್ಯ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ. ಏಕೆಂದರೆ ಟೈಮಿಂಗ್ ಒಂದು ಚೂರು ತಪ್ಪಿದರೆ, ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹದಗೆಟ್ಟರೆ ಹಾಸ್ಯ ನಾಟಕ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ನಾಟಕವಾಗಿಬಿಡುವ ಅಪಾಯ ಇರುತ್ತದೆ.  ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ನಾಟಕ ಗೆದ್ದಿದೆ.  ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ನಗು ಉಕ್ಕಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾಟಕ ಯಶಸ್ವಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಾಟಕ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತೂ ನೋಡುಗರು ನಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ನಾಟಕದ ಕಥೆ ಸರಳ. ಒಂದು ಮನೆ. ಅಜ್ಜಿ, ತಾತ, ಮಗ, ಸೊಸೆ, ಮೊಮ್ಮಗ. ಮೊಮ್ಮಗಳು ಇರುವ ಸಂಸಾರ. ಅತ್ತೆ ಸೊಸೆಯರ ನಡುವೆ ಶತಮಾನಗಳ ಜಗಳ.  ಅತ್ತೆಗೆ ಸೀರಿಯಲ್ ನೋಡುವ ಚಟ, ಅಜ್ಜನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ನೆನಪಿನ ಭಾರದಲ್ಲಿ ನರಳುವ ಚಟ. ಮಗನಿಗೆ ಹಣ ಕೂಡಿ ಹಾಕುವ ಚಟ, ಸೊಸೆಗೆ ಹೇಗಾದರೂ ಒಂದು ಸೈಟು ಅಥವಾ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ.  ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಶಾಪಿಂಗ್– ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಸೆಲ್ಫಿ ಚಟ.

ಈ ಚಟವೃಕ್ಷದಂಥ ಮನೆಗೆ ಚಿತ್ರದುರ್ಗದಿಂದ ಬರುವ ಅತ್ತೆ-ಮಾವ ಮನೆಯವರನ್ನು ಈ ಚಟಗಳ ಭವಾವಳಿಯಿಂದ ಪಾರುಮಾಡಲು ಪಡುವ ಅವಸ್ಥೆ ನಾಟಕದ ಕಥಾವಸ್ತು.
ಈ ಮನೆಗೆ ಸೇರಿಯೂ ಸೇರದವಳಾಗಿ, ಚಟವಿಲ್ಲದೆ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುವವಳು ಮನೆ ಕೆಲಸದ ಜಯಾ– ಈ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ ಇಂಗಿನೊಗ್ಗರಣೆ!

ವಾಟ್ಸ್ಆ್ಯಪ್‌, ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ ಬಳಕೆಯು ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಜನರನ್ನು ದ್ವೀಪವಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯದ ಒಂದು ಮುಖ. ಇವು ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಒಂದು ಸೇತುವೆಯನ್ನೂ ಕಟ್ಟುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯದ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ. ಆದರೆ ಈ ಹೊಸ ಸೇತುವೆಯು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಸಿದ ಸೇತುವೆಯಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಾಲ ಇದು.

ಆ ಪದರಗಳನ್ನು ನಾವಿಂದು ಶೋಧಿಸಬೇಕಿದೆ. ಆ ಆಪೇಕ್ಷೆ ನನಗೆ ಶೈಲೇಶ್ ಅವರ ನಾಟಕಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೂ ಇದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ನಾಟಕವಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನೋಡಿ, ನಕ್ಕು ಮರೆತುಬಿಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಶೈಲೇಶ್ ಅವರ ಬೆಂಚ್ ಮಾರ್ಕ್ ಇರುವುದು ಅವರ ನಾಟಕದಲ್ಲಿಯೇ.  ‘ಇಲ್ಲಾ ಎಂದರೆ ಇದೆ’ ಅವರೇ ಬರೆದ ನಾಟಕ. ಆ ನಾಟಕ ಸಹ ಹಾಸ್ಯ ನಾಟಕವಾಗಿಯೇ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.

ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಹಾಸ್ಯ ನಾಟಕಗಳು ಈರುಳ್ಳಿಯಂತೆ, ಸುಲಿಯುತ್ತಾ ಹೋಗುವ ಪಯಣ ರೋಚಕವಾಗಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲಾ ಸುಲಿದ ಮೇಲೆ ಉಳಿದದ್ದೇನು ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಏನೂ ಉಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ‘ಇಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಇದೆ’ ಎನ್ನುವುದು ಹಾಗಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾಟಕ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗ ಶುರುವಾಗುವ ಸಣ್ಣ ವಿಷಾದದ ದನಿ, ನಾಟಕ ಮುಗಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಪಂಚಮಕ್ಕೇರಿ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸ್ಫೋಟ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.  ಅದಾದ ನಂತರ ಅವರು ಕಿನ್ನರಿಜೋಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಂಡುಹೋದ ಮೇಲೆ ಏನಾಗಬಹುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ‘ಇಲ್ಯಾಡಣ್ಣ’ದ ಮೂಲಕ ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಕ್ಕಳ ನಾಟಕವನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದರು.

ಆ ನಾಟಕಗಳ ಬೆಂಚ್ ಮಾರ್ಕ್ ಬೇಕೆಂದರೂ, ಬೇಡವೆಂದರೂ ಶೈಲೇಶ್ ಅವರನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಯಾವುದೇ ಗ್ರೇ ಶೇಡ್ಸ್ ಇಲ್ಲದೆ, ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪಾಗಿಯೇ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ನಾಟಕ. ‘ಸಡನ್ನಾಗಿ ಸತ್ತೋದ್ರೆ’ ಎನ್ನುವುದು ಎಷ್ಟು ಭಯಂಕರವಾದ ಸಾಧ್ಯತೆಯೋ ‘ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಸಡನ್ನಾಗಿ ಸತ್ತೋಗದೆಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡಬಹುದು’ ಎನ್ನುವುದೂ ಸಹ ಒಂದು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕಾದ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ.

ಇಲ್ಲಿ ಮೊಮ್ಮಗ ಮೊದಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗನುಸಾರವಾಗಿ ‘ಇಂದು’ ಈಂಟಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾತ ಬದುಕು ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ ಇದೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದುಗಳನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಡಬೇಕು ಎಂದು ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಎರಡನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸುವ ಮಾವ ಎರಡರ ನಡುವಿರುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಾನೂ ಗುರುತಿಸಲು ಸೋಲುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.  ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಸೂಚಿಸುವ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ನಿಕಷಕ್ಕೊಡ್ಡಿದಾಗ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಸೂಚಿಸುವ ಪರಿಹಾರ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಹಣ ಪೋಲು ಮಾಡಬಾರದು ಉಳಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಮಗನ ಮಾತಿನ ಇನ್ನೊಂದು ದನಿಯಾಗಿಯೇ ಸೊಸೆ ಸೈಟು ಮನೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ ಎನ್ನುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ.  ಎರಡೂ ಆಸೆಗಳು ಡಿಕ್ಕಿ ಯಾಕೆ ಹೊಡೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಗೊಂದಲ. ಮೊಮ್ಮಗಳ ಸೆಲ್ಫಿ ಹುಚ್ಚನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಎಳೆದಂತಾಗಿ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಆಗಿದೆ.  ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬರುವ ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗದ ಪದ್ಯಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ.

ಇಡೀ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫಿಲ್ಲರ್ ನಂತೆ ಬಂದರೂ ಮನಸನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಪಾತ್ರ ಮನೆ ಕೆಲಸದವಳದು.  ಆ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಡಾ ಬೃಂದಾ ಒಂದು ಸರ್ಪ್ರೈಸ್ ಪ್ಯಾಕೇಜ್. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಬೃಂದಾ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಮನೆಕೆಲಸದವಳ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಗಳ್ಳತನ, ಗಾಸಿಪ್ ಚಪಲ, ಅನಗತ್ಯ ಕುತೂಹಲ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಮಗ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸೋಫಾದ ಒಂದು ಬದಿಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿದ್ದಾಗ ‘ಅಣ್ಣ ಅಣ್ಣ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಸೋಫಾ ಕೆಳಗೆ ಕಸ ಗುಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತೀನಿ’ ಎಂದು ಪೊರಕೆ ಹಿಡಿದು ಓಡಿ ಬರುವ ಜಯಾ ಥೇಟ್ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡುವ ದೃಶ್ಯವೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.

ಹಾಗೆಯೇ ಏನೇ ಹೇಳಿದರೂ ‘ಹೂ, ಹೂ’ ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ಮಾತಾಡಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ತನ್ನ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ವೃತ್ತಾಂತ ಶುರು ಮಾಡುವ ಅಜ್ಜ ಮತ್ತು ಸೀರಿಯಲ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಮೈಮರೆಯುವ, ಅಪಾರ ಮಾತಿನ ಚಪಲದ ಅತ್ತೆಯಾಗಿ ಸುಷ್ಮಾ ನಿಜ ಜೀವನದಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದ ಪಾತ್ರಗಳು.

ಮೊಮ್ಮಗನಾಗಿ ಭರತ್, ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಮಾವನಾಗಿ ಶೈಲೇಶ್, ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಡಾ.ಮಂಗಳಾ ಸಹ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.  ಬೆಳಕಿನ ನಿರ್ವಹಣೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹದತಪ್ಪಿದಂತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸುಪ್ರಭಾತ ಬರುವಾಗ ಮನೆಯ ದೀಪ ಹಾಕುವ, ಅದು ಆರಿಸಿದರೆ ಕತ್ತಲು ಗವ್ವೆನ್ನುವ ದೃಶ್ಯ ಅಲ್ಲಿ ಹೊಂದುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಗೀತದ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ.

ಒಂದಿಷ್ಟು ಸರಸ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಲೆಳೆಯುವಿಕೆ, ಬಾಯ್ತುಂಬಾ ನಗು ಈ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾರೆಂಟಿಯಾಗಿ ಸಿಗುವಂಥದ್ದು. ನಾಟಕಕಾರ ಶೈಲೇಶ್ ಹಾಸ್ಯವನ್ನು ಚರ್ವಿತಚರ್ವಣವಾಗಿಸದೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಹೆಣೆದಿದ್ದಾರೆ. ಡಾ.ಕಶ್ಯಪ್ ಅವರ ನಿರ್ದೇಶನ ಎಂದಿನಂತೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು.

Advertisements

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s